عن الكتاب
شعر امروز فارسی پر از آینهست اما آینه نیست، در آن خودت را نمیبینی، مثل سینمای ایرانی که ارتجاع را اکران میدهد و جز تباهی در آن نمیبینی. المشنگهای در فضای شعر فارسی راه انداختهاند. میانمایهها همه با هم کورس گذاشتهاند تا با تیراژ دویستتایی به چاپ چندم برسند. همه میخواهند مثل سینماییها پرطرفدار باشند و ناگزیر شعر را که هنر الیت است به ساده و سطحی آلوده کردهاند. طی قرنها، بالا و پایین بسیار داشته شعر فارسی اما هرگزاهرگز سفلهپرور نبوده، میدان را بهطور کامل به رجالهها واگذار نکرده، دائم زبان در آن کارگرانی سختگیر بوده و هرگز تن به سادهگی و بلاهت نداده پس محال است تن به ذلّتی دهد که اتاقهای فکر جمهوری اسلامی آرزویش را دارند. سادهنویسی فنّ مزدوریست و مزدورها این روزها همه شاعرند، شاعرانی که در شعرشان داستانک مینویسند تا بدل به سینمای تباهی شود.
