سهم ما از یادها

یکی از غریبترین نمونه‌های مقاومت فرد در برابر فراموشی جمع در ایران امروز خانه‌ای است در یکی از شهرهای شمال کشور، خانه‌ای که مسیر مستقیم خیابان را زانو انداخته و بر هم زده. در کوران ساخت و سازهای اخیر و اجرای کورکورانه قوانین شهرسازی، مأمورین آمدند و خیابان را عریض کردند و ساکنین را مجبور کردند دیوار خانه‌هاشان را بکشند عقبتر،‌ بجز یک خانه. در آن خانه زنی زندگی می‌کند که پسرش را در درگیریهای دهه شصت کشتند و  نعش را در حیاط خانه مادر خاک کردند. چرا؟ حرمت قبرستان مسلمین و الی آخر. حالا مادر به تعریض خیابان تن نمی‌دهد، نمی‌پذیرد که گور پسرش بیفتد میان پیاده‌رو آن خراب‌شهر. خم آن خیابان خاک‌گرفته را اگر محمد مختاری بود و می‌دید، می‌گفت جسم جهان تاب برداشته است/ در التهاب دریایی که لب شوری‌اش را از حل شدن مرگ گرفته است